SALEZJANIE - PARAFIA ŚW. JÓZEFA W PRZEMYŚLU

Grupy parafialne

Róże Żywego Różańca

Róże Żywego Różańca

Osoby odpowiedzialne

- Opiekun – Ks. Bogdan Nowak

Spotkania

Pierwsza niedziela miesiąca na zmianie tajemnic o godz. 17:00

Celem grupy jest pielęgnowanie modlitwy różańcowej. Każdy z członków codziennie odmawia jeden dziesiątek różańca. Oprócz tego poszczególne Róże zamawiają Msze święte w maju i w październiku.
 

Róże Różańcowe:

Zelatorzy i zastępcy

 

1 B  Teresa Lis, Elżbieta Kudyba2 B  Genowefa Tomas, Teresa Lisak
3 B  Danuta Sumara, Jadwiga Buczak
4 B  Zofia Brożyniak, Krystyna Chyba
5 B  Krystyna Gumińska
6 B  Łucja Wawrzynów
7 B  Maria Płoszczańska, Teresa Kulpaczyńska
9 B  Joanna Mik, Krystyna Sus
10 B  Maria Makuch
11 B  Gabriela Pszon, Danuta Osiadacz
12 B  Beata Jakubiec, Ludwika Gocko
13 B  Kazimiera Sękowska, Leokadia Ruszel
14 B  Stanisława Malona, Janina Balakowska
15 B  Krystyna Sługocka
16 B  Krystyna Janicka, Katarzyna Zioło
17 B  Helena Pich, Leokadia Hnatyk
18 B  Bogusława Blama, Halina Żurawska
19 B  Irena Jakubów, Krystyna Zych
20 B  Leokadia Tłuczek
21 B  Krystyna Radochońska, Marta Majgier
22 B  Stefania Jurek, Barbara Robotycka
23 B  Maria Zubik, Krystyna Pogóralska
24 B  Elżbieta Latasiewicz, Ewa Chudzikiewicz
1 A  Małgorzata Hemerling
2 A  Andrzej Majgier, Wacław Wenzel
3 A  Józef Łuczyk
4 A  Ryszard Hołowiecki, Maciej Gocko

 

INTENCJE MODLITWY RÓŻAŃCOWEJ

Grudzień  2018

 

Intencja papieska:

Aby osoby zaangażowane w posługę przekazu wiary potrafiły znaleźć język właściwy dla dzisiejszych czasów,      w dialogu z kulturami.

 

Intencja parafialna:

 

Aby nasi parafianie przygotowali swoje serca na przyjęcie Nowonarodzonego Jezusa przez sakrament pojednania i pokuty.

 

Wydarzenia:

10 grudnia 2018 r., Poniedziałek
Dzień Powszedni
Kolor szat: fioletowy
Rok C, I
II Tydzień Adwentu

1. czytanie: Iz 35, 1-10 Sam Bóg przyjdzie, aby nas zbawić

Psalm: Ps 85, 9ab-10, 11-12, 13-14 Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić

Aklamacja:

Ewangelia: Łk 5, 17-26 Chrystus uzdrawia duszę i ciało

1. czytanie

Iz 35, 1-10 Sam Bóg przyjdzie, aby nas zbawić

Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia,
niech się raduje step i niech rozkwitnie!
Niech wyda kwiaty jak lilie polne,
niech się rozraduje także skacząc
i wykrzykując z uciechy.
Chwałą Libanu ją obdarzono,
ozdobą Karmelu i Saronu.
Oni zobaczą chwałę Pana,
wspaniałość naszego Boga.
Pokrzepcie ręce osłabłe,
wzmocnijcie kolana omdlałe!
Powiedzcie małodusznym:
«Odwagi! Nie bójcie się!
Oto wasz Bóg, oto pomsta;
przychodzi Boża odpłata;
On sam przychodzi, aby was zbawić.
Wtedy przejrzą oczy niewidomych
i uszy głuchych się otworzą.
Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń
i język niemych wesoło krzyknie.
Bo trysną zdroje wód na pustyni
i strumienie na stepie;
spieczona ziemia zmieni się w staw,
spragniony kraj w krynice wód,
badyle w kryjówkach, gdzie legały szakale,
na trzcinę z sitowiem.
Będzie tam droga czysta,
którą nazwą Drogą Świętą.
Nie przejdzie nią nieczysty, gdy odbywa podróż,
i głupi nie będą się tam wałęsać.
Nie będzie tam lwa, ni zwierz najdzikszy
nie wstąpi na nią ani się nie znajdzie,
ale tamtędy pójdą wyzwoleni
i odkupieni przez Pana powrócą.
Przybędą na Syjon z radosnym śpiewem,
ze szczęściem wiecznym na twarzach.
Osiągną radość i szczęście,
ustąpi smutek i wzdychanie.

Oto Słowo Boże

Psalm

Ps 85, 9ab-10, 11-12, 13-14

Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg:
Oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją,
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić

Spotkają się ze sobą łaska i wierność,
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić

Pan sam obdarzy szczęściem,
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim kroczyć będzie sprawiedliwość,
a śladami Jego kroków zbawienie.

Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić

Aklamacja

Alleluja, alleluja, alleluja

Oto przyjdzie Król, Pan ziemi,
i zdejmie z nas jarzmo niewoli.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 5, 17-26 Chrystus uzdrawia duszę i ciało

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy. A była w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać.
Wtem jacyś ludzie niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali się go wnieść i położyć przed Nim. Nie mogąc z powodu tłumu w żaden sposób przynieść go, wyszli na płaski dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. On widząc ich wiarę, rzekł: „Człowieku, odpuszczają ci się twoje grzechy”.
Na to uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli się zastanawiać i mówić: „Któż On jest, że śmie mówić bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga?”
Lecz Jezus przejrzał ich myśli i rzekł do nich: „Co za myśli nurtują w sercach waszych? Cóż jest łatwiej powiedzieć: «Odpuszczają ci się twoje grzechy», czy powiedzieć: «Wstań i chodź? » Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” – rzekł do sparaliżowanego: „Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu”. I natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga.
Wtedy zdumienie ogarnęło wszystkich; wielbili Boga i pełni bojaźni mówili: „Przedziwne rzeczy widzieliśmy dzisiaj”.

Oto słowo Pańskie